Uwagi do zdjęć prac kursantek, które naprawdę coś zmieniają
Autor: Slotora · Opublikowano
Przy stanowisku poprawiasz kursantkę w trakcie pracy: wystarczy, że dotkniesz jej nadgarstka. W kursie z mentoringiem dostajesz gotowy efekt na kilku zdjęciach i odpowiadasz na piśmie. To inna umiejętność — i da się ją opanować tak samo jak każdą technikę.
W Slotora Courses uwagi do prac są częścią kursu z mentoringiem. Lekcja może mieć zadanie: kursantka przesyła pracę — opis i do czterech zdjęć — a Ty odpowiadasz na piśmie; prace czekające na odpowiedź trafiają do jednej kolejki. Kurs wideo nie ma zadań, więc jeśli chcesz oceniać prace, wybierz przy kursie typ „z mentoringiem”. Jak to wygląda w produkcie, pokazuje strona o informacji zwrotnej do prac kursantek. Tutaj zajmujemy się samą treścią uwag.
Co zdjęcie pokazuje, a czego nie
Zdjęcie dobrze pokazuje kształt, proporcje, symetrię, linię przy skórkach, kierunek rzęs i łuk brwi. Nie pokazuje przyczepności, trwałości, tego, czy klientki nic nie szczypało, ani tego, jak długo trwała praca. Nie udawaj, że to widzisz. Jeśli coś jest dla Ciebie ważne, a nie da się tego sfotografować, zapytaj o to w treści zadania: „Napisz, ile trwała praca i czy coś odstawało po dwóch dniach”.
Druga pułapka to zdjęcia, które kłamią. Filtr upiększający wygładza skórki, mocne światło z góry spłaszcza apeks, a zdjęcie pod kątem zmienia symetrię brwi. Uwaga napisana do złego zdjęcia uczy złych rzeczy.
Poproś o konkretne cztery zdjęcia
Skoro kursantka może dodać do czterech zdjęć, powiedz w zadaniu dokładnie, jakie mają to być. Wtedy każda praca wygląda tak samo i możesz porównać ją z poprzednią.
- Paznokcie: cała dłoń z góry; jeden paznokieć z boku, na wysokości palca (apeks); ten sam paznokieć od czubka palca (krzywizna C); zbliżenie linii przy skórkach.
- Rzęsy: zamknięte oko z góry; profil z boku; zbliżenie izolacji z rozsuniętymi rzęsami; otwarte oko na wprost.
- Brwi: twarz na wprost z neutralną mimiką; każda brew osobno, z przodu; zdjęcie „przed” w tym samym świetle i z tej samej odległości.
Dopisz zasady zdjęć: światło dzienne przy oknie albo jedna lampa z przodu, bez filtrów i trybu upiększania, telefon trzymany prosto. Zasady najlepiej pokazać raz w krótkiej lekcji i odsyłać do niej w każdym zadaniu słowami „zrób zdjęcia jak w lekcji o zdjęciach”.
Poproś też o kilka zdań
Opis pracy jest równie ważny jak zdjęcia. Poproś kursantkę, żeby napisała, na czym pracowała (modelka, tipsy, główka treningowa), czego użyła, co sprawiło jej trudność i z czego jest niezadowolona. Kursantka, która pisze „kciuk wyszedł krzywo, nie wiem dlaczego”, sama wskazuje Ci, od czego zacząć odpowiedź.
Jak zbudować odpowiedź
Pierwsza pokusa to wypisanie wszystkiego, co widzisz. Dziesięć uwag naraz kursantka czyta jako „wszystko jest źle” i nie wie, od czego zacząć. Odpowiedź, z którą da się pracować, ma zwykle trzy części.
- Jedna rzecz, która działa — konkretnie. Nie „ładnie!”, tylko „boczne linie są równe na wszystkich palcach, widać, że pilnik trzymasz już pod dobrym kątem”. Kursantka wie wtedy, czego nie zmieniać.
- Najważniejsza poprawka — z przyczyną i sposobem. „Apeks jest za blisko skórki, dlatego paznokieć z boku wygląda płasko. Kładąc drugą warstwę, zostaw kropelkę żelu na środku płytki i odwróć dłoń na kilka sekund przed utwardzeniem.”
- Następne ćwiczenie. „Zrób trzy paznokcie na tipsach tylko z tym jednym krokiem i wyślij zdjęcie z boku. Wróć do lekcji o budowaniu kształtu, fragment o kropli żelu.”
Resztę uwag zostaw na następną pracę. Jeśli widzisz poważny problem z bezpieczeństwem — materiał na skórze, sklejone rzęsy naturalne — napisz o nim zawsze, nawet jeśli nie jest „najważniejszą poprawką” technicznie.
Przykład całej odpowiedzi: pierwsza praca z rzęs
Kursantka wysyła cztery zdjęcia pierwszej pracy klasycznej na modelce i pisze: „Wewnętrzny kącik sprawiał mi trudność, modelka mówiła, że trochę ją szczypało pod koniec”. Odpowiedź może brzmieć tak:
Kierunek rzęs w środkowej części oka jest równy i dobrze dobrałaś długości do kształtu oka — na zdjęciu z boku linia jest płynna. Najważniejsza rzecz do poprawy to odległość od powieki: na zbliżeniu widać, że w wewnętrznym kąciku kilka rzęs dotyka skóry. To najpewniej przyczyna szczypania. Przy następnej pracy w kąciku zostawiaj wyraźny, szerszy odstęp między rzęsą a powieką i używaj krótszych długości. Zanim wrócisz do modelki, przećwicz sam kącik na główce treningowej i wyślij mi zdjęcie z bliska. Wróć do lekcji o izolacji, fragment o pracy przy kącikach.
W tej odpowiedzi jest jedna pochwała z konkretem, jedna poprawka z przyczyną i sposobem, jedno ćwiczenie i odesłanie do lekcji. Kursantka nie dostała listy wszystkiego, co można by zrobić lepiej, ale wie dokładnie, co zrobić jutro. Inne drobne uwagi — na przykład o równości zewnętrznego kącika — poczekają na drugą pracę.
Druga praca: porównuj z pierwszą
Najcenniejsza uwaga w kursie z mentoringiem to ta, która pokazuje postęp. Gdy kursantka wysyła kolejną pracę, zacznij od tego, co się zmieniło od poprzedniej: „kącik jest teraz czysty, odstęp od powieki wyraźny”. Dopiero potem wskaż następną rzecz. Kursantka, która widzi, że jej poprawki działają, ćwiczy dalej. Dlatego tak ważne są te same ujęcia przy każdej pracy — bez nich porównanie jest zgadywaniem.
Słowa, które pomagają, i te, które nie
Uwagi typu „popracuj nad kształtem” albo „trochę za grubo” nie mówią, co zrobić inaczej. Pisz tak, jakbyś stała obok i pokazywała ręką: gdzie, o ile, w którą stronę. Używaj tych samych nazw co w lekcjach, żeby kursantka mogła znaleźć fragment, do którego odsyłasz. Unikaj porównań z innymi kursantkami — każda ma swoją drogę i swoje tempo.
Ton ma znaczenie. Bezpośrednio nie znaczy szorstko: „to jest do poprawy i oto jak” brzmi inaczej niż „to jest źle”. Kursantka, która po pierwszej odpowiedzi czuje się oceniana, a nie uczona, często nie wysyła drugiej pracy.
Twój zbiór uwag
Po kilkudziesięciu odpowiedziach zauważysz, że te same błędy wracają. Zapisz najlepiej sformułowane wyjaśnienia w swoim pliku i korzystaj z nich, dopasowując każde do konkretnych zdjęć. Oszczędzasz czas, a kursantki dostają wyjaśnienie, które już wcześniej zadziałało. Jeśli ten sam błąd pojawia się u wielu osób, to sygnał, że lekcja potrzebuje poprawki albo dodatkowego ujęcia.
Gdy praca jest bardzo słaba
Zdarza się praca, w której prawie nic się nie udało. Kusi wtedy, żeby napisać wszystko albo nie napisać nic konkretnego. Lepiej cofnąć kursantkę o krok: wskaż, że brakuje podstawy z wcześniejszej lekcji, i daj jej ćwiczenie, które da się zaliczyć. „Zanim wrócimy do całej stylizacji, przećwicz samo opracowanie płytki na trzech tipsach i wyślij mi zdjęcia z góry” brzmi jak plan, a nie jak ocena. Kursantka, która po słabej pracy dostaje jasny następny krok, wraca z kolejną. Ta, która dostaje długą listę błędów, często znika z kursu.
Pytania w treści pracy
Część kursantek zamiast opisu pracy pisze pytanie: „czy tak może zostać?”, „co robię źle?”. Odpowiedz na nie wprost, w pierwszym zdaniu, a potem przejdź do swojej struktury. Kursantka, która zadała pytanie i nie znalazła odpowiedzi w Twoim tekście, czuje się niewysłuchana, nawet jeśli reszta uwag jest trafna.
Termin odpowiedzi
Kursantka, która czeka na uwagi tydzień, przestaje ćwiczyć. Napisz na stronie kursu, w jakim czasie odpowiadasz, i trzymaj się tego. Kolejka prac czekających na odpowiedź pokazuje Ci wszystko w jednym miejscu, więc łatwo zaplanować na nią stałą porę w tygodniu.
Zdjęcia modelek
Na zdjęciach rzęs i brwi widać twarz modelki. Poproś kursantki, żeby przed wysłaniem pracy zapytały modelkę o zgodę na zdjęcie i kadrowały tylko okolicę zabiegu, jeśli twarz nie jest potrzebna. Dla Ciebie to też wygodniejsze: im mniej na zdjęciu, tym łatwiej skupić się na pracy.
Więcej o tym, kiedy wybrać mentoring, a kiedy zajęcia na żywo, przeczytasz w poradniku o zajęciach na żywo i mentoringu.
Prace kursantek i Twoje uwagi w jednym kursie
Zadanie w lekcji, opis i do czterech zdjęć od kursantki, Twoja pisemna odpowiedź — wszystko w jednej kolejce.